(۱۳۹۳/۵/۱۰ عصر ۱۰:۳۶)نسیم بیگ نوشته شده:  

نمیدونم چه صیغه ایه ! فیلم سازهای ما چی تو کلشون میگذره؟ بیشتر سریال های ایرانی همش مصیبت و گرفتاریه . چرا ما مثل بچه آدم سریال هایی نمیسازیم که زندگی سالم رو یاد مردم بده ؟ سینمای دنیا از اکشن و مسائل جنسی برای فروش بیشتر استفاده میکنه ، سیمای هند و سینمای ما از اتفاقات عجیب و غریبی که احتمال بروزش یک به میلیونه ! باز سینمای هند اکشن هم داره (بگذریم که فیلم هندی کلا خنده بازاره) ولی سینمای ما شده مصیبت و مکافات و سیاه نمایی ! به جان عزیزتون سینما گران ما یا سادیسم (لذت بردن از آزار دیگران) دارن یه نوع خود آزاری (مازوخیسم).

دقیقا همینجوره که گفتی..و کل سریالای ایرانی همش ماتم و سوگواری و بدبختی و فلاکته..

نمونه بارزش سریال چندش آور ستایش هست که البته خیلی هم طرفدار توی ایران داره..واقعا مردم چرا این قدر به این نوع سریالای حزن آور گرایش پیدا می کنن ..

و بازی ضعیف و تهوع آور بازیگرانش منجمله همون بازیگر نقش ستایش که واقعا خدا از روز ازل ایشون رو ساخته برای گریه کردن و زاری و اشک ریختن...

متاسفانه کارگردان های ایرانی که سریال میسازن خیلی ضعیف هستن..{البته آقای حسن فتحی رو من یه استثنا می دونم و واقعا چه سریالای جالبی هم میسازه..پهلوانان نمی میرند یا شب دهم که خیلی عالی کار کرد}

و امروزه کارگردانی در تلویزیون داره حکمفرمایی می کنه بنام سیروس مقدم که اگه اشتباه نکنم در سریال قدیمی ایتالیا ایتالیا هم دستیار کارگردان بودن..

واقعا هر سال داره سریالای مزخرفی میسازه و به خورد ملت میده ..

نکته جالب که به غیر از سریال پایتخت اکثر سریالاش همش غم و بدبختی و فلاکت و بیچارگی هست..

و این سریال اخیرش هم که برای ماه رمضون ساخته شد به نام مدینه...

که اهالی خونه که نگاه می کردن..من بارها گفتم که دارین چی نگاه می کنید..؟

همش گریه و بدبختی و شیون و فغان..

...

انصافا ناصر تقوائی جاودانه شد با سریال دایی جان ناپلئونی که ساخت..

بارها میشه دید و لذت برد..

نسل طلایی دیگه تموم شد و فعلا نابلدها دارن ترکتازی می کنن..