(۱۳۹۳/۴/۱۵ صبح ۰۱:۴۲)سرهنگ آلن فاکنر نوشته شده:  

قضیه بهروز مسروری و مرگ او آنهم در حالیکه هنوز میتوانست به کار خود ادامه دهد مفصل تر از آنی است که مردم می دانند.

رادیو ایستگاه آخر هنرمندان نیست. بلکه به نوعی ورزش روح برای این هنرمندان محسوب می شود. آنها عاشق کارشان هستند اگر چه می دانند مخاطبان زیادی ندارند اما آنها زنده به همین گویندگی هستند. و متاسفانه آقایون این عشق را از بهروز مسروری دریغ کردند. بهروز مسروری مبتلا به سرطان ریه بود .

بسیار خوشحال شدم که حداقل در این کافه از او یاد گردید. ما که کاری از دستمان بر نمی آید اما حداقل کاری که میتوانیم بکنیم این است که در فضای مجازی یاد چنین هنرمندانی را زنده نگهداریم و آنها را به نسلهای آینده بشناسانیم.

دور شدن هنرمند از هنر و حرفه اش همیشه پایانی تراژیک داشته . جلال مقامی علت درگذشت نابهنگام اسطوره صدا زنده یاد ایرج ناظریان را همین دوری ناخواسته از دوبله می داند که در تشدید بیماری اش نقش بسزایی داشت و در نهایت با دلتنگی تمام بدرود حیات گفت. یا مرحوم پرویز نارنجیها هنگامی که حنجره اش از کار ایستاد توانش هم کاسته شد . چون این حنجره تمامی نشان موجودیت و محبوبیت این صدای آشنا بود.

نمی دانم بانو رفعت این بانوی صاحب سبک و دارای با احساس ترین صدای تاریخ دوبله که منتظرم هرچه زودتر بروبیکر یک نظرسنجی تمام عیار در ارتباط با ایشان انجام دهد در دوری از هنرش چه می کند. هنرمند نباید از کارش دور بماند که اگر چنین شد ...