ژاله کاظمی فقید در گفتگویی با مجله فیلم و هنر در سال 1345 می گوید: سندیکای گویندگان فیلم ،هم اکنون 170 نفر عضو دارد که متاسفانه و بدون مبالغه 70 نفر از آنها آدرس را اشتباهی آمده اند و گویندگی می کنند...

ما بسیاری از این 70 نفر را نمی شناسیم . خیلی از آنها مدتی کوتاه و آنگاژه در استخدام استودیوها - حاکمان بلامنازع دوبله درآن دهه- بودند که برایشان این کار با مثلا خواروبارفروشی فرقی نمی کرد. برخی از آنها از بستگان گویندگان فیلم بودند که برای گفتن نقشهای کوتاه به دوبله آمدند و با دستمزدهایی که آن زمان برایشان راضی کننده بود فعالیت کردند و بعد از گردونه خارج شدند . مانند خسرو قنبری (برادر محمودقنبری که دوسال فعال بود) یا اقدس شکوفنده (خواهر حشمت و عمه زهره شکوفنده ) و...

اما رمز ماندگاری و محبوبیت گوینده ای چون شهروز ملک آرائی چیست ؟ مطمئنا او هرگز به آن جمع 70 نفره مورد نظر مرحوم ژاله کاظمی تعلق نداشت که اگر چنین بود پس از 53 سال دوستداران دوبله اینگونه ستایشش نمی کردند. او از نقش دوم گوهای اولی است که تاریخ دوبلاژ مدیون هنرنمایی او و کسانی چون اوست. از یکه تازان دوبله انیمیشن و فیلمها و مجموعه های تلویزیونی .

او جزء تقریبا ثابت دوبله فیلمهای ایرانی هم بود که صدای شیرینش را در فیلمهای مختلف و در چند نقش می شنیدیم و لذت میبردیم . هنوز هم که پس از سالها - که صدایش اندکی عوض شده است - صدایش را در فیلمی می شنوم توجهم را جلب می کند . همانطور که صدای مهدی آرین نژاد و سیامک اطلسی ، جواد پزشکیان و یا ولی الله مومنی را می شنوم .

اگر امروز صدای او را دوست داریم بخاطر 60 سال فعالیت اوست . ملک آرایی در 13 سالگی در سال 1333 وارد عرصه نمایش شد و این از شانس خوب ما دوستداران دوبله است که شادروان سعید نیوندی در فیلم گرگ صحرا (1340) بخاطر پیشینه تئاتری اش ، دست او را در دست مدیر دوبلاژ فیلم گذاشت تا بجای خود صحبت کند . اما نه مرحوم نیوندی و نه مدیردوبلاژفیلم - که فکرمیکنم زنده یاد هوشنگ کاظمی بوده است - هرگز نمی دانستند که این جوان 20 ساله جواهری است که به صندوقچه جواهرات دوبله اضافه می کنند . و چه زیاست که دوستداران دوبله در کافه کلاسیک ،هنراین استاد را ستایش می کنند...