فکر نمی کردم یکروز کارآگاه کاستر برایم نوستالوژی شود. اوایل دوران دبیرستان بودم که این سریال شبهای چهارشنبه بعد از اخبار شبکه یک پخش میشد. عطاالله کاملی یک کارآگاه کاستر به تمام معنا بود. چقدر صدای او به روی چهره کارآگاه کاستر می نشست. باور اینکه کارآگاه کاستر زبان مادریش آلمانیست خیلی سخت بود.

من صدای کاملی فقید را تا مدتها با کارآگاه کاستر می شناختم و پس از این سریال تا مدتها صدای او را در هر فیلم دیگری میشنیدم به اطرافیانم میگفتم صدای کارآگاه کاسترِ.

بگذریم کارآگاه کاستر بنظر من از چند منظر قابل بررسی است. اول اینکه بعد از انقلاب 57 نمایش فیلمهای پلیسی و وسترن از صدا و سیما ممنوع اعلام شده بود. کارآگاه کاستر در واقع خط شکن این بخشنامه بود. آمریکایی نبودن و عدم استفاده از پلیسهای خانم یکی از مولفه هایی بود که در پخش این سریال آنهم در دوران جنگ تحمیلی و فضای حاکم بر جامعه موثر بود.

دوم اینکه تا جایی که ذهن من یاری میکند این کارآگاه اولین کارآگاه غیر آمریکایی یا انگلیسی بود که پایش به صدا و سیما باز شد و راه را برای دریک و دیگر کارآگاهان و بازرسین آلمانی باز کرد.

نکته دیگر در خصوص این سریال تغییر نام آن بود. نام اصلی این سریال همانطور که دوستان اشاره کردند روباه پیر می باشد اما در ایران آنرا بنام کارآگاه کاستر نمایش دادند. هرچند در بیش از 90 درصد از سریالهای پلیسی و کارآگاهی معمولا از نام کارآگاه در عنوان فیلم استفاده گردیده شده است. بنابراین این سریال از این حیث نیز یکی از استثناهاست. زیرا در آلمان از نام کارآگاه بعنوان نام سریال استفاده نشده است.

این سریال در زمانی ساخته شد که هنوز دیوار برلین فرو نریخته بود. لذا صحیحتر آنست که کشور سازنده را آلمان غربی بدانیم. شاید به گزاف نباشد که بگوئیم علاقه اجباری مردم به کارآگاهان آلمانی در غیاب کارآگاهان آمریکایی باعث الگوبرداری خط سبز بر ماشینهای نیروی انتظامی خودمان گردید. اگر روشون میشد شاید عبارت Polizist را هم روی ماشینهاشون جایگزین Police می کردند.