ای شیخ بزرگوار

ممنون از پست زیبایتان

با این قلمی که دارید باید بیش از اینها در خدمتتان باشیم اما از آنجا که میدانم مرتبا سرگرم موعظه کردن هستید و به منبر می روید کمتر حوصله میکنید وما را  از فضایل خود بی نصیب می دارید. هرچند بنده شما را در این پست بیشتر امین تارخ دیدم تا شیخ الشیوخ باشتین.

.... و اما:

(۱۳۹۳/۲/۳ صبح ۱۲:۵۲)شیخ حسن جوری نوشته شده:  

و در پایان ............ بیش از این ایجاد مزاحمت نمی کنم.

در اینخصوص شما را به دیالوگی از فیلم زیبای دستهای خالی ساخته ابوالقاسم طالبی و با بازی زیبای خسرو شکیبایی و مریلا زارعی دعوت میکنم.

هنگامیکه حوریه به اتهام قتل دختر سنجری وفا در زندان بود همرزمان امیر حسین (پدر حوریه) به همراه یکی از روحانیون جهت گرفتن رضایت به ویلای آقای سنجری می روند. روحانی محترم با دیدن آقای سنجری (با بازی مسعود رایگان) می گوید:

- ببخشید مزاحم شدیم

و آقای سنجری میگوید: شما سالهاست که مزاحمید

(و عجیب آنکه صدا و سیما هر وقت این فیلم را نمایش میدهد فراموش میکند این دیالوگ را سانسور کند)

(۱۳۹۳/۲/۳ صبح ۱۲:۵۲)شیخ حسن جوری نوشته شده:  

و در پایان از آنجا که سالهاست لطف شیوخ شامل حال همه ماست لطف نموده .........

در اینخصوص نیز شما را دعوت میکنم به بیتی از شعر خواجه بزرگ شیراز حافظ:

زاهد ظاهر پرست از حال ما آگاه نیست            در حقیقت هرچه گوید جای هیچ اکراه نیست

.

.

بنده پیر خراباتم که لطفش دایم است              ورنه لطف شیخ و زاهد گاه هست و گاه نیست

(نتیجه میگیریم که ای شیخ ، شما  (not only) سالهاست که مزاحمید (but also)  ما را با لطف شما شیوخ کاری نیست)

اما ای شیخ بزرگوار:

تاکید بنده بر معقوله عشق بیانگر انکار آن نیست. بلکه بیانگر آن بود که در هر پنج سریال این نقطه مشترک وجود داشت. و این نقطه مشترک صرفا بخاطر جذب بیننده بود تا از این طریق بینندگان را پای تلوزیون میخکوب کنند و در عوض پیام فیلم را به مخاطب برسانند. و این در حالی بود که معتقدم در چنین آثاری کارگردان باید از نبوغ خود استفاده کند و با معقوله های دیگری سریالش را جذاب کند.

در آثاری که شما به نیابت از امین تارخ به آنان طعنه زدید مانند (سربداران - بوعلی سینا - پاییزان - معصومیت از دست رفته و اغما) در همگی رد پایی از این معقوله  گاه خفیف و گاه قوی  دیده میشد. اما هیچیک از کارگردانان بالا متاسفانه ذره ای از نبوغ علی حاتمی فقید را از این سینما به ارث نبردند.

ای شیخ بزرگوار - مگر نه آنکه علی حاتمی فقید 45 قسمت (اصلی) سریال بزرگی مانند هزار دستان را کارگردانی کرد بدون آنکه دست به دامن معقوله عشق همزاد شود. آیا او از حربه عشق و عاشقی برای جذابیت سریالش استفاده کرد؟

بجز یک سکانس کوتاه (صحنه خداحافظی ابوالفتح با جیران و آن دیالوگ تاثیر گذارش) حاتمی فقید بهیچ عنوان برای جذب بیننده دست به دامن صحنه های عشق زمینی نگردید و عجبا که این سریال بدون این حربه اینقدر جذاب و زیبا بود.

البته موضوع عشق در  سریالی چون هزار دستان بشدت موج میزد اما این عشق ، عشق به همزاد نبود. بلکه عشق به هنر بود که به محوریت خوشنویسی تهیه و تنظیم شده بود.

پس ای شیخ عزیز ، می بینید که بدون ورود به معقوله عشق نیز میتوان سریال تاریخی ساخت و اتفاقا پر مخاطب هم باشد. اما مشکل اینجاست که این سینما دیگر مردی چون علی حاتمی را ندارد تا بتواند دست به چنین کار بزرگی بزند.

پس اگر منظور شما از جمله مگر میتوان از سینما عشق زدایی کرد این باشد که حتما باید چاشنی چنین سریالهایی یک ماجرای عشقی را با خود یدک بکشد از خداوند قادر برای شما طلب توجیه می نمایم. و اگر توجیه نشدید پس باید خدمت شیخ عرض کنم که ای شیخ نیاموختی.

ارادتمند

بروبیکر