بسیار خوب .

خوشبختانه پاپیون عزیز شمع محفل بحث را روشن کردند.

اول از همه که عجب چشم ابرویی داری فتحعلی جان. ریش ات هم از همه بلند تره و معلومه که خیلی مــَردی !!

و اما بعد ...

آن زمان متاسفانه هنوز عکاسی و سینما نبوده و چهره ها را به ناچار نقاشی می کرده اند. حالا اینکه واقعا خان بابا ( فتحعلی شاه ) چشم و ابروش به این خوشکلی بوده یا نقاش از ترس اش اونو اینجوری کشیده خدا می داند و بس !

بحثی که آقای زیباکلام باز کرده اند چند تا قسمت داره که برای جلوگیری از طولانی شدن بحث , من فعلا  به قسمت نظامی اون بسنده می کنم تا بعدا به قسمت های استراتژیک حرمسرا و ... برسیم !

فتحعلی شاه یک شانس خوب میاره و یک شانس بد. شانس خوبش اینه که در بین همه رقبا و مدعیان تاج و تخت سلطنت ,  اوست که پیروز میشه و مدت طولانی شاهی می کنه. اما شانس بدش این بوده که همدوره با کشور روسیه تزاری است آن هم روسیه ای که در آن زمان در اوج قدرت است و سرگرم بلعیدن کشورهای اطرافش. حتی امپراتوری بریتانیای کبیر هم از دست روسیه در امان نیست و این دو رقیب و دشمن هم هستند ( البته غیر از مقاطعی که به دلیل ظهور ناپلئون ظاهرا متحد شدند ).

پطر کبیر ( تراز فقید روسیه ) وصیت کرده بود که روسیه باید به آبهای گرم دسترسی داشته باشد. جانشینان بیچاره پطر هم به دنبال عمل به وصیت جد و آباد خود بودند. اما آبها گرم کجا بودند ؟ جواب: اقیانوس هند و خلیج فارس. بقیه آب ها یا گرم نبودند یا از تنگه های کشورهای دیگر می گذشت که کنترل آنها در دست روسیه نبود. رسیدن به اقیانوس هند فقط از راه ایران و هند میسر بود. راه هند را انگلستان اجازه نمی داد و تنها راه باقیمانده ایران بود.

برای من سوال است که چرا روسیه ایران را به کل اشغال و ضمیمه خاک خود نکرد ؟ چون هم از نظر نظامی قدرتش را داشت و هم به نفعش بود. کشورهای بزرگتر از ایران را همان زمان روس ها گرفته بودند و مثلا لهستان قوی را به زور به خاک خود اضافه کرده بودند. اینکه روسیه علی رغم شکست ایران و اینکه به راحتی می توانست تهران را هم بگیرد , به چند شهر شمال ایران قناعت کرد و ارتش خود را از تبریز خارج کرد تعجب برانگیز است. مسلما از ایران ترسی نداشت. اینجاست که باید برای انگلیس و توازن قوا در آن زمان حساب ویژه ای باز کرد.