خوش به حال دوستداران سينما درآن روزگار، براي هر سليقه فيلمي وجود داشت . بهترين آثار كلاسيك با صداي نامدارترين دوبلورها بر پرده سينما جان مي گرفت و هر تماشاگري را با هر سطح فكري راضي مي كرد. براي همين است كه هنوز بهترين فيلمسازان ما كه فيلمهاي قصه گو و با ساختار كلاسيك مي سازند از تماشاگران همان نسل هستند.

نسلي كه امروز فيلم مي سازد ، هرگز به الگوهاي روايي كلاسيك پايبند نيست كه نتيجه كارش همين آثاري مي شود كه فقط نوعي پز روشنفكرانه همراه خود دارد و حتي تحمل ديدن بعضي از اين فيلمها در خانه هم صبر فراوان مي خواهد.

مطمئنم اگر فخيم زاده ،سيروس الوند ،كامران قدكچيان ، بهروزافخمي و همنسلان آنها دل به كارشان دهند هنوز بي بديل و تكتازند...

بهرحال ديدن اعلان دوفيلم ايراني و خارجي كنارهم در سينماهاي پايتخت و در 48 سال قبل جالب توجه است...