این روزها به لطف بشقابهای بزرگی که روی پشت بامها خود نمایی می کنند تعداد کانالهای فارسی زبان هر روز روبه افرایش است. تو خونه ما هر وقت این کانالها در حال سرچ شدن هستند به محض اینکه صدای فیلمی بگوشم می رسه که دو نفر در حال صحبت هستند و موقع سکوت یه صدای هوا بین صحبتهاشون بگوشم میرسه سرچ کردن متوقف میشه و این یعنی فیلمی داره پخش میشه که یه دوبله قدیمی روشه.

امروز برای چندمین بار فیلم دیوانه از قفس پرید رو کانال جم نشون داد. فیلم زیبایی بود اما بنظر من نه اونقدر که بشه هر وقت نشونش بده بشینی و تا آخرش ببینی. اما من هر وقت این فیلم پخش میشه میشنم و تا آخرش نمی بینم بلکه می شنوم.

سوای این فیلم خیلی از فیلمهای قدیمی هستند که اگر ارزش چند بار دیدن ندارند اما ارزش چند بار شنیدن رو دارند.

بعضی از فیلمها شاید شاهکار نباشند اما دوبلشون واقعا شاهکاره.

دیوانه از قفس پرید زیباست و دوبله این فیلم زیباتر.

صدای دو تا پرویز نارنجیها و ربیعی در کنار صدای ناصر طهماسب و رفعت هاشم پور این فیلم رو از هر جهت برای مخاطبین ایرانی زیبا کرده.

آدم باورش نمیشه که تقریبا 35 سال پیش این هنرمندان با چه احساسی بجای هنرپیشه ها حرف میزدند.

اینروزها دلم بدجوری برای صدای پرویز نارنجیها و رفعت هاشم پور تنگ شده. اولی رو کاریش نمی شه کرد اما براستی دومی رو چرا دیگه نباید شنید؟