در کودکی هرسال اواسط خرداد ماه که امتحانات ثلث سوم تمام میشد ( البته ما با اشتیاق فراوان منتظر تمام شدنش بودیم) با پدرم راهی روستای ابا و اجدادی میشدم و پدرم من رو به خانه عمه اش میرساند و خودش برمیگشت . بعد از چند روز دیگه هم دسته ای دیگر از فک و فامیل که امتحاناتشون بیشتر طول میکشید به ما ملحق میشدند و حدودا یک ماه رو اونجا سپری میکردیم . عمه پدرم ادبیاتی خاص داشت که تلفیقی از انگلیسی و کردی روستایی بود ! برای نمونه به نوشابه میگفت : کانادا ! ، انبردست : گاز ! ، فنجان : کوپ ، جارو : گزه GEZE ، آینه :جامک ، میخ : بزمار ! ، کبریت : شقاته ، عروسک : ویلکان و آدم شلخته و بیحوصله : شالی !؟ . خلاصه ما با شنیدن این کلمات کلی میخندیدیم و تعجب می کردیم و میپرسیدیم چی؟؟؟ ! این یعنی چی ؟ و اون خدابیامرز هم میگفت من نمیتونم جور دیگه این ها تلفظ کنم . بعد ها که بزرگتر شدم فهمیدم که یه تعداد از این کلمات از یه زبان دیگه وارد ادبیات کردی شده مثلا به گوجه فرنگی می گن : تماته که معادل انگلیسی آن tomato هستش. و کانادا هم اسم یه شرکت تولید کننده نوشابه است. و ... اما این که چرا به آدمی که سر و وضع ظاهری نامرتب داره و درست راه نمیره ، شالی می گن برای من ناشناخته ماند و هر چی هم از بزرگ تر ها سوال می کردم که چرا این لغت رو ادا می کنن کسی چیزی نمی دونست . تا اینکه یک روز عمو یم گفت فکر کنم منظورشون چارلی باشه ( همون چارلی چاپلین معروف ! که آوازه نام و رفتارش تا عمق روستا ها هم رفته و صد البته تحریف هم شده ! )