ضمن مطالعه ی تاریخ موسیقی جاز و هنرمندان برجسته ی این شاخه از هنر موسیقی به نکته ی جالبی بر خوردم که بی ارتباط با ستاره ی این جستار نبود. مطلب زیر ادای احترام به دوست ارجمندی است که این جستار را شروع کرده و اطلاعات ارزشمندی را بی منت در اختیار دیگر دوستان قرار داده اند:

اِلا فیتزجرالد یکی از چهره های افسانه ای تاریخ موسیقی جاز است که از ابتدا تا میانه ی دهه ی پنجاه میلادی در اوج شکوفایی حرفه ای خویش ایستاده بود. در آن روزگار, او به عنوان هنرمند جازی که آثار بسیار پرفروشی را عرضه می کرد, در سرتاسر دنیا شناخته شده بود. اما برای اجرای برنامه در بعضی کلوپ های شبانه ی بزرگ تر و محبوب تر با مشکل مواجه بود. کلوپ شبانه ی موکامبو واقع در هالیوود شرقی یک کلوپ ویژه ی سفید پوستان و پرطرفدارترین باشگاه رقص در آن ناحیه محسوب می شد که به دلیل سیاه پوست بودن اِلا, به او اجازه اجرای برنامه در آن را نمی دادند. مریلین که شیفته ی اِلا و موسیقی اش بود, تصمیم گرفت برای حل این مشکل به کمک او برود.

عکسی از اِلا در دهه ی سی میلادی

اِلا در مصاحبه ای که با یکی از مجلات داشت, ماجرا را به این شکل شرح می دهد:

"من به راستی مدیون مریلین مونرو هستم. چون او بود که امکان اجرای برنامه در موکامبو را برای من فراهم کرد. این کلوپ در دهه ی پنجاه بسیار محبوب بود. مریلین شخصا با صاحب موکامبو تماس گرفت و گفت این خواسته ی شخصی اوست که به من اجازه ی اجرا در کلوپ اش را بدهد و در صورتی که با این درخواست موافقت کند, مریلین هر شب یکی از میزهای جلویی و نزدیک به صحنه را رزرو خواهد کرد. او به مدیر کلوپ گفت که چنین کاری با توجه به موقعیتی که مریلین به عنوان یک فوق ستاره ی سینما دارد, در مطبوعات غوغا بپا خواهد کرد. مدیر حرف او را تایید کرد و مریلین هم به قول اش پایبند ماند: هر شب سر یکی از میزهای جلویی می نشست. این موضوع بازتاب گسترده ای در روزنامه ها داشت...... بعد از آن من دیگر هرگز ناچار به اجرای برنامه در کلوپ های کوچک جاز نشدم. مریلین زنی استثنایی بود و کمی پیشروتر از زمان خودش, و این موضوعی است که خود از آن آگاه نبود."

اِلا فیتزجرالد و مریلین مونرو در حال گفتگو و گوش سپردن به موسیقی جاز در کلوپ تیفانی واقع در هالیوود, سال 1955

مصاحبه ی فوق در یکی از مقالات مجله ی MS در آگوست سال 1972 به چاپ رسید. رشته ی دوستی این دو زن که هریک در عرصه ی هنری خود چهره ای برجسته بودند تا زمان مرگ مریلین پایدار باقی ماند.