دوست  گرامی جناب زاپاتا باید بگویم با تمام  احترام و علاقه ای که به مرحوم کاملی وصدایشان داشته ودارم به نظر می رسد ایشان در این مورد کمی بی لطفی کرده اند.(هر چند یکی از مشکلات اساسی ما در زمینه ی نقد خلط کار هنری اشخاص با شخصیت آنها است)در مورد صدای آقای عبادی در واقع من تشابه را،نه در جنس صدا بلکه در نوعی تمایل خفیف نسبت به کشیدن اصوات می بینم که می تواند متاثر از شیوه ی بیان آقای خسرو شاهی باشد والبته نه تقلید به آن نحو که در مورد باشکندی مد نظر است.نکته ای که در این چند نوشته بر آن تاکید شد قدرت تیپ سازی آقای عبادی است .به خصوص تیپی که ایشان با صدایی حجیم برای کارکتر های چاق و غالبا کارتونی استفاده کردند که بخشی از خاطره ی شنیداری نسل من را تشکیل می دهد.از دستیار باب موران گرفته تا گراز کارتون شیر شاه والبته همین شخصیت شانگ فی که بعد ها در نسخه ی سینمایی این اثر (صخره ی سرخ )هم آقای عبادی به جای این کارکتر نقش گویی کردند.استاد خسرو شاهی هم در مصاحبه ای از دوبلری که از صدایشان تقلید می کند انتقاد یا بهتر بگوییم گله کرده اند.با توجه به این که آقای عبادی در چند کار به مدیریت دوبلاژ خسرو شاهی صحبت کرده اند (از جمله در دوبله ی سری اول کارتون لوک خوش شانس با تیپ سازی ماندگار نقش بوشوک )به نظر نمی رسد آن مقلد مورد نظر آقای عبادی باشند حال آن که به شخصه خاطر ندارم خسرو شاهی وباشکندی در دوبله ای باهم کار کرده باشند(هرچند استناد به حافظه ی من کاملا بی ارزش است).نکته ای که توجه من را جلب کرد این موضوع بود که استاد خسرو شاهی با توجه به تبحر و شهرت ومحبوبیتی که که دارند هرگز توانایی خود را در زمینه ی تیپ سازی محک نزدند .

در مورد علی رضا باشکندی هم برای من کمی جای تعجب است که چرا او چنین آماج حملات به صرف تقلید قرار گرفته است که اگر بنا بر تقلید باشد دوبلرهایی چون نگین کیانفر یا کسری کیانی نیز لایق این نقدند .یا حتی در میان دوبلرهای پیش کسوت گوینده ای چون جواد پزشکیان خود نباید از این نقد مبری باشد.به نظر من تقلید اگر خود نهایتا موجب رسیدن به هنر شخصی فرد شود نه تنهاعیب نیست بلکه یک تقلید خوب می تواند برای خودش ارج وقربی داشته باشد وعلی رضا باشکندی هم اگر حداقل هایی از گوینده  ومدیر دوبلاژ  خوب را نداشت بزرگی چون منوچهر اسماعیلی حاضر به همکاری با او نمی شد.در این میان اگر بنا باشد انگشت انتقاد را به سویی نشانه بگیریم بهتر است آن را به سوی برخی از گویندگان جوانی گرفت که در کارهایشان وخاصه دوبله ی کارتون به جای حتی تقلید صرف اقدام به مضحکه سازی از صدای پیشکسوتانی چون خسرو شاهی ،چنگیز جلیلوند یا پرویز بهرام می کنند.

پی نوشت:انتقاد استاد کاملی در اوایل ده ی هفتاد که وضع دوبله به مراتب بهتر از حال بوده مرا در این نظر راسخ تر می کند که ما ایرانی ها همواره با نگاهی نوستالژیک به گذشته می نگریم وآنچه بوده را گاه بی هیچ معیار عقلی وصرفا با تکیه بر احساس بهتر می دانیم.