سلام دوستان
اولا که خیلی خوشحالم که اینجا عضو شدم و حتما به طبع اون دوستان جدیدی هم پیدا میکنم و دوما" سال نو رو هم خدمت شما تبریک میگم
اما دوست دارم هرچه زودتر برم سراغ بحث شیرین "مسعود خان کیمیایی"

من در اولین برخوردی که با این تاپیک داشتم دیدم که طبق معمول همه محافل سینمایی وقتی اسمی از مسعود کیمیایی مطرح میشه همه به سراغ قیصر رضا موتوری و گوزنها میرن خوب البته حق هم دارن گوزنها با احترام به تمام هامون دوستان بهترین فیلم تاریخ سینمای ایران هستش و قیصر هم تاثیر گذار ترین فیلم و البته چه فیلمی به یاد ماندنی تر و دردناک تر از رضا موتوری؟؟؟
اما دوستان باور کنید کیمیایی فیلمهای خوب دیگه ای هم داره
ایشون رو فقط به قیصر و گورنها محدود نکنید
به طور مثال فیلم خیلی خوب غزل که فردین رو برای اولین بار در قالب یک شخصیت فوق العاده آرام میبینیم ( به گفته خود فردین زیبا ترین فیلمی که ایشون بازی کرد غزل بود)
یا فیلم جالب گروهبان که واقعا فکر نمیکنم افراد زیادی این فیلم رو دیده باشن و به نوعی تلخ ترین فیلم کیمیایی محسوب میشه. یا سرب و دندان مار و ردپای گرگ و ... بقیه فیلمهای کمتر دیده شده ی ایشون
به نظر من کیمیایی یک بار بیشتر نتونست سطح واقعی خودش رو نشون بده و اون هم فیلم گوزنها بود و علت این که دیگه نتونست فیلمی به خوبی گوزنها بسازه یکی آشفتگی ذهنی خودش و دیگری شرایط بسته و خفقان آمیز سیاسی بود. اما با همون یک فیلم فکر میکنم نشون داد که سطحش چقدر بالا تر از سطح معمول در سینمای ایران هست
کیمیایی بعد از انقلاب به شدت دلسرد شد و این دلسرد شدن بزرگترین دلیل آشفتگی ذهنی هست که چندین ساله اجازه نداده یک فیلم در حد و اندازه های خودش بسازه
البته ایشون حق داره چون بعد از انقلاب هر فیلمی که ساخت یا توقیف شد یا سانسور و یا منتقدین و داوران جشنواره هیچ توجهی به اون نکردن نمونه ی بارزش فیلم سرب بود
و هر فیلمنامه ای که برای ساختن فیلم ارائه میداد رد میشد متاسفانه این مشکل هنوز که هنوزه گریبان گیر آقای کیمیایی هست ( ارجاعتون میدم به جریانی که بخاطر ساخت دست تنها و تبعید سایه ها و خائن کشی به وجود اومد) حالا با این وجود باز هم ما از ایشون توقع داریم که یک شاهکار تحویلمون بده در حالی که نه امکانات در اختیارش قرار میگیره نه بودجه نه حتی مجوز
مساله ی دیگر این که ما امروز حتی یک بازیگر خوب هم نداریم که در حد و اندازه ی قهرمان کیمیایی باشه البته این مشکلیه که تمام کارگردانهای خوبمون باهاش دست و پنجه نرم میکنن اما شانس بزرگی که اونا دارن این هست که فیلمهاشون انقدر قهرمان محور نیست و میتونن از همین مانکنهای امروزی هم استفاده کنن شخصیتهاشون رو باور پذیر جلوه بدن در حالی که فیلم کیمیایی هرگز این بازیگرهای کوچیک رو قبول نمیکنه و مردم هم اینها رو در قالب قهرمان باور نمیکنن
با تمام این اوصاف فکر میکنم همین که کیمیایی مثل خیلیهای دیگه هنوز میدون رو خالی نکرده و هنوز داره فیلم تفکر بر انگیز میسازه ( نه در مورد آشغالهایی که مردم کنار دریا ریختن) مغتنم هست
امیدوارم آدمهایی مثل فراستی. کیمیایی رو به سرنوشت ناصر تقوایی و بهرام بیضایی و ایضا" داریوش مهرجویی و یا (خدایی ناکرده) علی حاتمی دچار نکنن