کشف فرهنگ و هنر خاور دور، در زمان خود همان قدر بر اروپا و امریکا تاثیرگذار بود که کشف خاورمیانه در سالهای اخیر برای غربیان. به عبارتی اینان همانقدر شرق زده شدند و شده اند، که شرقیان ، غربزده و شاید هم بیشتر. این امر به خصوص در زمینه سینما که به نوعی فرهنگ و هنری بصری محسوب می شود، واضح تر و محسوس تر است.وقتی در چارچوب محدودتری نگاه می کنیم،به خصوص به تاثیر سینمای ژاپن در غرب می پردازیم به تاثیر سینمای "کوروساوا" در غرب می رسیم.

"آکیرا کوروساوا"، فیلمساز ژاپنی، اگر از بزرگترین کارگردانان کشور خود نباشد، بی شک جز بهترین آنهاست. کوروساوا "خودشناسی ژاپنی" را، از طریق زندگی معاصر و زندگی گذشته نشان می دهد و در هر دو حالت، از طریق بیغوله های حومه شهر و یا رسم و رزم های سامورایی ها، وفاداری خود را به ایدئولوژی های مسلکی اش می نمایاند. اما شاید عجیب به نظر برسد که از فیلم به فیلم، در این اعتقادات غرق نمی شود و به تدریج سینمای خود را از دست نمی دهد. بدین ترتیب است که وقتی درسو اوزولا را در شوروی می سازد، روایت گورکی وار داستان را با سینمای خود درهم می آمیزد و بیش از آن ایدئولوژی را فدای سینما نمی کند.اما به هر حال نشانه های اعتقاداتش را در لابه لای تمامی فیلم هایش می بینیم و از این طریق حرف خود را می زند.

تاثیرگذاری سینمای کوروساوا بر سینمای غرب. با سه نمونه اصلی و روشن:

فیلم هفت دلاور(1960) ساخته جان استرجس از روی هفت سامورایی(1954)

فیلم تجاوز(1964) ساخته مارتین ریت با اقتباس از راشومون(1950)

فیلم به خاطر یک مشت دلار (1965) ساخته سرجیو لئونه با اقتباس از یوجیمبو (1961)  

هر سه مورد دارای یک نقطه مشترک است و آن موفقیت این نسخه های تقلید شده است.(موفقیت عظیم و باورنکردنی به خاطر یک مشت دلار و تولد وسترن اسپاگتی را همه سینمارو ها می دانند...)