سالی که با نوشتۀ زیبای دزیرۀ عزیز آغاز شود، به حتم خاطره انگیز خواهد بود. سپاس که چراغ اول رو روشن کردید...

رسم خوشایند بهاریه نویسی در کافه رو دوست دارم و با علاقه و عشق نوشته های دوستانم رو دنبال می کنم، نوشته هایی بی ریا و سرشار از صفا و نور و رنگ و خاطره.....

بهار من هم امسال، کم کمک از راه می رسه، با یک عالمه افکار درهم و برهم! برنامه های ناتمام سال قبل و قبلتر و قبلترهاش.... با یک دنیا برنامه های خام و به اصطلاح گز نکرده اما در حال برش برای سالی که پیش رو دارم! کی قراره اون سالی از راه برسه که من، کمی بزرگانه برای آینده ام فکر کنم؟! با خداست.... !

بین اینهمه کار، زندگی بیرون و درون منزل، بین اینهمه تفاوت، بین اینهمه فاصله از مدینۀ فاضلۀ ذهنم تا ابتدا حتی منزل و سپس کوچه، خیابون، شهر، کشور، اصلا جهان، دور خودم می چرخم و سرگیجه مانع تفکر درستم میشه.... ولی این رو خوب می دونم، من بخشی ام از این کل، اگر توان انطباق نداشته باشم به قول سینمایی که دوسش دارم،" کَلَکَم بالاخره یه روز، یه جا درست کَنده میشه! "

یه کاغذ کاهی بزرگ گذاشتم جلوم با یه مداد اتود که از 83 وقتی هنوز داشتم برای پروژۀ دانشگاهیم برنامه ریزی می کردم، همیشه توی مشتم بود یا زیپ کیفم، نوشتم، از سالی که گذشت با نگاه به سالی که پیش رومه.... خدای من، سال 91 وحشتناک بود! هیچ گُلی به سر زندگی نزدم دنیا پیشکش! شرمنده شدم، کاغذ رو بر می گردونم و حالا پشتش رو، صفحۀ سپید رو مقابلم می گذارم..... زندگی رو چند قسمت می کنم، خودم، خانواده ام، دوستام، همکارام، همسایه هام، غریبه ها.... دنیا! در قبال هر گروه، چه وظیفه ای دارم؟ چه کارهایی از دستم ساخته است؟! چه کارهایی از دستم ساخته است که انجامشون باید بدم و چه کارهایی از دستم ساخته است که نباید انجامشون بدم؟! به قول دوستم، همه پتانسیل کافی برای تبلور به یه هیتلر کوچیک رو داریم، دیر بجنبی، جنابِ هیتلر بیدار میشه! باید و نبایدها چه سختن اما....... ای داد! اینم که داره سخت جلو می ره! من سخت گیرم یا واقعیت همینه؟!

عجب... توانایی کنترل دو روز رو هم گمان نکنم داشته باشم، یک سااااااااااااااااااااااااااال؟! خدا رحم کنه!

نگاهم، از روی کاغذ سر می خوره به دیوار مقابلم، بالا میاد، بالاتر.... نه، سقف رو دوست ندارم ببینم، می خوام آسمون جلوی چشمم باشه.... خیال می کنم آسمون آبی بالای سرمه و ابرهای پنبه ای، تند و تند از بالای سرم رد می شن و شادمانه جست و خیز می کنن..... حالا میشه حرف زد، میشه دعا کرد....... و از ته دل، دعا می کنم، آرزو می کنم که خدا، جهان رو آروم کنه، آرامش هدیۀ امسالش باشه برای همه، که توی آرامش....میشه زندگی رو تجربه کرد، میشه حتی اونو برنامه ریزی کرد، میشه نترسید میشه نگران نبود میشه حتی یه قدم، یه قدم کوچیک به سمت مدینۀ فاضلۀ قلبیمون برداریم.... همین یه قدم هم نعمته....

از خدای بزرگ، می خوام برای هممون، زیباترین لحظات رو در سالی که پیش رو داریم رقم بزنه...

صبر، مهر، امید و آرامش رو برای هم طلب کنیم....

همیشه با مهر...

بانو