محسن آراسته يكي از آن نقش فرعي هاي سينماي ايران بود كه در عمده فيلمهايش نقش نوچه بدمن ها و بعدها گاهي خود بدمن را بر عهده داشت. مشخصه ظاهري او سر طاس و چشمهاي درشت و ابرواني كلفت و پيوندي بود كه خواه ناخواه با اين هيبت براي تماشاگر يك بدمن منفور تلقي ميشد.

اولين بار او را در فيلم " عروس فرنگي " (1343 ) بر روي يك نوار ويدئويي بي كيفيت ديدم. سر طاس و صداي خشنش - كه زائيده هنر دوبلورها بود -  با رگه هايي از لودگي و طنز توجهم را جلب كرد. او قبل از اين فيلم در آثارديگري نيز ايفاي نقش كرده بود. او در مقام نوچه بدمن فيلم به كتك زدن آدمهاي مثبت و همراهانش مي پرداخت و با خباثت كامل اين صحنه ها را بازي مي كرد . افه هاي برخورد او با تير برق و موانع ديگر براي تماشاگر قابل توجه بود .او معمولا با كتك خوردنهاي مضحكش لبخندي بر لبان تماشاچي مي نشاند.

بهمين سادگي محسن آراسته گوشه ذهنم جاي گرفت و بعدها كه حسن رضايي را شناختم ايندو از نقش فرعيهاي محبوبم شدند.حضور او در سراسر يك فيلم دقايقي بيش نبود اما بهرحال در گوشه و كنار سينما حضور داشت.در بسياري از فيلمهاي حادثه اي دهه 40 او در آن ها بازهم نقش كتك خور داشت اما لحظات بازي اش مفرح و كميك بود.در سالهاي دهه 50 نقش آراسته در سينماي ايران كمرنگ شده بود. بدمنها هم با دهه قبل تفاوت بسيار داشتند. جمشيد مهرداد ، اكبرهاشمي ، يدي ، عباس مهرداديان ، حسن غفاري و... جايشان را به بدمنهاي معقولتري داده بودند كه قبل از هر گونه بدجنسي و شرارت ! كمي هم تفكر مي كردند و ويرانگري و نامردي اشان بمراتب خشن تر و باورپذيرتر از گذشته بود . حالا ديگر كساني چون جلال پيشوائيان گل سرسبد نقش منفي هاي دهه 50 و فيلمهاي موسوم به موج نو بودند. در چنين حالتي نوچه هاي بدمنها هم از جنس و طيف ديگري بودند.ديگر كساني چون آراسته محل جولان نداشتند

آراسته كج دار و مريز تا سال 1356 به بازي در سينما ادامه داد و بيش از يك دهه ديگر از او خبري نبود. اما در تابستان 1370 با فيلم " جستجو در جزيره " باز نام و چهره او بر پرده سينما جان گرفت.با همان تيپ و هيبت گذشته اما پيرتر و شكسته تر.از ديدن دوباره اين بازيگر قديمي بسيار خوشحال شدم . اما اين خوشحالي ديري نپائيد و او در يك دهه فقط در سه فيلم بازي كرد و ديگر از او نامي نشنيدم . گهگاهي در مراسم تشييع و تدفين همكاران قديمي اش حاضر مي شد . تا اينكه سرانجام در هفدهم آبانماه 88 بدرود حيات گفت .

گرچه خبرگزاريها و روزنامه ها به خبري كوتاه از درگذشت او بسنده كردند اما چه بخواهيم و چه نخواهيم آراسته با تمامي 118 فيلمش - فارغ از كيفيت آنها - در تاريخ سينماي ايران ماندگار است. مطمئنا اگر كساني چون او نبودند كه فقط با عشق و علاقه و پايمردي سينماي لرزان آن سالها را حفظ كنند امروز نشاني از سينماي ايران نبود .

روحش شاد