يكي از زيباترين بخش هاي كافه بدون شك همين جاست، جايي كه همه دور هم نشستيم و از خاطرات خوب كودكي حرف مي زنيم.

نمي دونم از كجا بگم از اولين ها با ويدئو يا اولين فيلم سينمايي كه خاطرم هست اما خب اجازه بدين به همون قديما برگردم يعني سال 1365 كه هنوز تا پايان جنگ 2سالي باقي مونده بود و ما آن روزها به دليل شغل پدرم در يكي از پادگان هاي نظامي مي زيستيم!

سينماي رو باز پادگان، شبها براي سرگرمي خانواده هاي شوهر و فرزند جبهه رفته، اقدام به پخش فيلم مي كرد و من يادم هست اولين فيلمي كه اونجا ديدم، دادشاه با بازي سعيد راد بود. در تربت جام، با وجود اين كه هنوز يكي از محروم ترين شهرهاي ايران قلمداد ميشه، اما از تكنولوژي خلاقانه تلويزيون كابلي در آن سالها بهره مي برد و ما به لطف شخصي به اسم احمدي، كانال احمدي داشتيم! كه اولين بار كارتون ووك رو از اين كانال كاملا مردمي ديدم. كافي بود شما هر روز ساعت 14 تلويزيون رو روشن كرده و ابتدا با كارتون ووك و بعد هم سيندرلا و بعد ساير فيلمهاي هزاران بار تكراري آن زمان سرگرم شويد و لذتي ببريد و بعدهم كه نوبت سريال سلطان و شبان از شبكه اگر اشتباه نكنم اول سيما بود كه ساعتي رو در كنار تلويزيون خوش بگذرونيم.

البته ديدن آن شاهكارهاي سينمايي در تلويزيون رنگي پارس 26 اينچ كه برچسب تحت ليسانس گرونديك آلمان غربي بر آن خودنمايي مي كرد هم صفايي ديگر داشت.

نمي دونم اينو شنيدين كه در دهه 60 دليران تنگستان درحالي كه آينه در دست داشتند به دنبال موشهايي مي گشتند كه در محله برو بيا به مدرسه مي رفتند و البته هربار مدرسه شان دير مي شد و به همين خاطر هم بود كه يك مرشد به بچه مرشد مدام مي گفت بچه ها مراقب باشيييد! چاق و لاغر اينجا هستند.

به هرحال آن روزگار درحالي كه جنگ به پايان رسيده بود گذشت تا ما هم بار سفر را بسته و به زادگاهمان مشهد الرضا برگرديم تا اين بار با مسابقه هفته سرگرمي هاي تازه اي داشته باشيم.

تا اينجا رو داشته باشيد تا برگردم و از دهه دوم زندگيم براتون تعريف كنم. حالا با اجازه من برم يك كاپوچ! بخورم و بيام.