حسن رضايي يكي از آن نقش مكملهاي خوش شانس سينماي ايران است كه پس از سالها حاشيه نشيني در سينماي قبل از انقلاب كه بيشتر در قامت بدمن و كتك خور حاضر مي شد بالاخره در اوايل دهه 60 توسط كيانوش عياري توانائيهايش كشف شد.

عياري از خاطرات دوران نوجواني اش گفته است كه روزگاري در آبادان در پشت صحنه فيلمي حاضر بوده و حسن رضايي را آنجا مي بيند كه چگونه باحركات نمايشي در سكانسي با هنرپيشه نقش اول زدو خورد مي كند و در نهايت با تمام آمادگي جسماني اش - كه ناشي از فعاليتهاي ورزشي بود - طبق قانون نانوشته سينما مي بايست كتك مفصل و جانانه اي از نقش اول ميل مي كرد.

عياري ، حسن رضايي را به گوشه اي از ذهنش سپرد تا اينكه در سال 1363 براي ساختن فيلم شبح كژدم بديدار اين بازيگر رفت و او را با اصرار فراوان در نقش خودش به بازي گرفت و در اين فيلم بود كه حسن رضايي نشان داد كه پس از سالها فعاليت در سينما به پختگي رسيده است.او تولد دوباره اش را مديون نوجواني مي دانست كه بيست و دو سال قبل از آن در پشت صحنه فيلمي شيفته بازي اش شده بود

حسن رضايي در چند فيلم با عياري همكاري كرد اما در دهه 70 با بازي در فيلم قافله و مؤفقيت تجاري آن فيلم ، يكسره در اختيار سينماي تجاري قرار گرفت . او در فيلمهاي اكشن معمولا در آغوش جمشيد هاشم پور و همراه با دوبله شبه كلمبويي منوچهراسماعيلي و با بلبل زباني خاصي كه تماشاگران آن را بسيار دوست داشتند غزل خداحافظي را ميخواند! البته گاهي اگر حسن رضايي  نبود محمد صالح علاء بجاي او در آغوش جمشيد هاشمپور غزل را مي خواند!.

اين بازيگر با تجربه سينماي ايران اوايل انقلاب مديريت استوديو پارسفيلم را نيز تا مدتي بر عهده داشت كه پس از مصادره استوديو ، به بازي در سينما ادامه داد. وي  از اوايل دهه 80 بعلت بيماري سخت همسرش بازي در سينما را  كنار گذاشت تا به پرستاري همسرش بپردازد.

بهرحال حسن رضايي براي نسل ما در دهه 60 و 70 يك بازيگر بانمك مكمل بود كه خشونت جاري فيلمها را با بازي اش تعديل و لحظات خوشي را برايمان مي ساخت.