در یکی از شماره های مجله همشهری 24 مطلبی در مورد لحظات بیادماندنی اسکار چاپ شده بود که به نظرم جالب اومد...

1933 : یکی از غم انگیزترین و شرم آورترین لحظات تاریخ اسکار زمانی رقم خورد که برنده تندیس بهترین کارگردانی در این سال اعلام شد. ویل راجرز در مقام اهدا کننده گفت :"فرانک ..." و فرانک کاپرا از جا برخاست تا برای فیلم خانم برای یک روز جایزه را بگیرد. او در نیمه راه بود که متوجه شد برنده واقعی فرانک لوید است برای فیلم رژه.

1967 : هیچکاک هرگز در بخش های رقابتی اسکار برنده نشد. از این رو در سال 1967 بعد از 6 نامزدی اسکار با جایزه افتخاری از این استاد تجلیل به عمل آمد. این حداقل کاری بود که آکادمی می توانست انجام دهد تا از یکی از بزرگترین کارگردان های سینما قدردانی کرده باشد. هیچکاک نطقش را به یک "تشکر" ساده محدود کرد تا بدین وسیله انتقاد تندش را نسبت به آکادمی اعلام کرده باشد.

1972 : چارلز چاپلین فقید تا سال 72 دو اسکار دریافت کرده بود. یکی اسکار افتخاری برای فیلم سیرک و دیگری اسکار بهترین ترانه. اما اسکار افتخاری او در سال 1972 از اهمیت ویژه ای برخوردار بود. او بعد از بیست سال تبعید وارد ایالات متحده شد و مانند یک قهرمان مورد ستایش قرار گرفت. چاپلین با طولانی ترین تحسین و تشویق حضار در تاریخ اسکار مواجه شد که بیش از 5 دقیقه به طول انجامید، در آن لحظه چشمی نبود که اشک در آن حلقه نزده باشد.

1973 : چهره ای که در این سال برای دریافت جایزه افتخاری روی صحنه حاضر شد تقریبا غیرقابل شناسایی بود چون همواره با سبیل سیاه رنگ و سیگار برگش شناخته شده بود. با این حال گروچو مارکس همان کمدین بزرگ گروه برادران مارکس بود که جایزه یک عمر فعالیت هنری را از آکادمی دریافت می کرد. خنده حضار زمانی محو شد و جایش را به اشک های غم انگیز داد که وی از برادران کمدین مرحومش تجلیل و قدردانی کرد.

1976 : تشکر از پدر و مادر بزرگترین کلیشه در کتاب نطق های اسکار است. اما لوییز فلچر وقتی جایزه بهترین بازیگر را برای فیلم پرواز بر آشیانه فاخته دریافت کرد. فلچر که آنقدر هیجان زده بود که نمی توانست درست صحبت کند. با استفاده از زبان ایما و اشاره از والدین ناشنوایش تشکر کرد. این حرکت حضار را متاثر کرد.