" ای دروغو که میگی راسته ؟ "

منصور عزیز خیلی زیبا و شیوا حق مطلب رو در مورد این سریال که اتفاق این روزهای صدا و سیماست بیان کردند. حقیقتا همین حسی که منصور عزیز نوشته اند من هم دارم. یعنی نوعی سرخوردگی در اوایل پخش سریال به خاطر اینکه دیدم سبک آن با روزی روزگاری متفاوت است اما چندی که گذشت دیدم که پشت کوه های بلند را باید با خودش مقایسه کرد نه با چیز دیگر. این سریال خودش یک سبک ویژه و تازه ای دارد که در نوع خودش زیباست. هر چه بیشتر می گذرد دلنشین تر می شود و تماشای آن جذاب تر.  اتفاقا اینکه هر قسمت داستانی مستقل از خود دارد بسیار مناسب سریالهایی است که هر شب پخش می شوند ( بر خلاف روزی روزگاری که هفته ای یکبار پخش می شد ) . در این روش احتمال زیاد هست که بیننده یک یا چند شب به دلیل مشغله نتواند برخی از قسمت ها را ببنید اما به دلیل مستقل بودن داستان های هر قسمت , برقراری ارتباط دوباره با سریال آسان است و انگار که ادامه داستان را از دست نداده است.

تکیه کلام های جالبی را به مانند روزی روزگاری در پشت کوه های بلند شاهد هستیم و هر قسمت هم خود به مانند یک حکایت پند آموز است. خود من در اوایل کار آن را از لحاظ ظاهر شبیه به قوه تلخ می پنداشتم اما کمی که گذشت دیدم که شاید در ظاهر کمی به آن شبیه باشد اما در باطن همان مایه های روزی روزگاری را در خود دارد . شخصیت سامشاه و ملکه بانو اینقدر خودمانی و راحت ( به نظر ما جنوبی ها ) هستند که انگار بازی نمی کنند. دکورها و صحنه پردازی ها هم در عین سادگی زیباست. خود امرجو می گوید که بودجه سریالش رده بی بوده اما هر که آن را دیده فکر کرده که من با بودجه رده آ این سریال را ساخته ام. این هم یک هنر است که بر خلاف خیلی از کارگردان ها که پول مفت را بر سر سریال های بی معنی هدر می دهند , این بار یک کارگردان خوش ذوق مانند امرجو با حداقل بودجه بهترین کار در رده خود را ارائه داده است. اندک آبروی صدا و سیما به همین اشخاص و هنر آنهاست. باشد که مسئولان قدر اینگونه هنرمندان را بهتر بدانند و بیشتر حمایتشان کنند.