در مراسم تدفین آدری هپبورن، پسر بزرگ وی شون فرر، گفت:

"مادرم بیش از همه به یک چیز اعتقاد داشت. او ایمان داشت که عشق شفا دهنده و التیام بخش بوده و می تواند به هر چیزی در انتها چهره ای زیبا و شاداب ببخشد. و همینطور هم شد."

 وی سپس شعر مورد علاقه مادرش را  از سم لونسون برای حضار خواند. سم یک فکاهی نویس، نویسنده، خبرنگار، معلم و مجری تلویزیونی آمریکایی بود که این شعر مشهور را برای نوه خود نوشت که بعدها اشتباها سرودن آن به آدری هپبورن نسبت داده شد. گفته می شود آدری این شعر را در آخرین کریسمس سال 1992 برای بچه های خود شون و لوکا و رابرت ولدرز خواند، شاید این بهترین دلیلی باشد که هنوز این شعر با آدری بیاد آورده می شود.

نهایت سعی در ترجمه شده است، دوستانی که می توانند ترجمه بهتری ارائه دهند، لطفا همکاری نمایند.

For attractive lips, speak words of kindness
For lovely eyes, seek out the good in people
For a slim figure, share your food with the hungry

For beautiful hair, let a child run his/her fingers through it once a day

For poise, walk with the knowledge that you never walk alone
People, even more than things, have to be restored, renewed, revived, reclaimed, and redeemed; never throw out anyone
Remember, if you ever need a helping hand, you will find one at the end of each of your arms
As you grow older, you will discover that you have two hands; one for helping yourself, and the other for helping others

برای داشتن لبانی جذاب، با مهربانی صحبت کنید.

برای  داشتن چشمانی زیبا، خوبی را در مردم بجویید.

برای تناسب اندام، غذای خود را با نیازمندان تقسیم کنید.

برای داشتن موهای زیبا، اجازه دهید کودکی روزی یک بار انگشتان خود را میان آنها حرکت دهد.

برای توازن، با دانش قدم بردارید که تنها نخواهید ماند.

بیش از هر چیزی، مردم باید احیا، تقویت، تجدید و بخشیده شوند، هرگز کسی را نرانید.

 بدانید هر زمان احتیاج به یاوری داشتید، آن را در انتهای هر یک از بازوانتان پیدا خواهید کرد.

با گذشت زمان خواهید دانست که دو دست دارید، یکی برای کمک به خود و دیگری برای یاری

رساندن به دیگران.