در مورد فیلم بحث برانگیز قلاده های طلا و در ادامه بحث کلاسیک عزیز

من هم فارغ از بحث های پیرامون فیلم و حواشی آن و همچنین عنوان سیاسی ترین فیلم تاریخ سینمای ایران که به اعتقاد بنده بسیار روی شانه های فیلم سنگینی می کند به تماشای فیلم رفتم.

اول از همه اینکه طالبی آدم کار بلدی است. این را قبل از این هم در همه فیلم های بد یا خوبش ثابت کرده است و اینکه سینما را از خیلی های دیگر بهتر می شناسد.

از نظر سینمایی و فارغ بحث های فرامتنی تا آنجا که فهم من اجازه می دهد فیلم لانگ شات زیاد دارد، لانگ شات نه به معنای واقعی خودش. منظور این است که فیلم همه چیز را با فاصله بسیار زیاد نشان می دهد و به مسایل و مخصوصا" آدم های داستانش آن گونه که باید نزدیک نمی شود. جز شخصیت دکتر که زعم بنده ضعف هایی در شخصیت پردازی دارد بقیه آدم های موثر در وزارت اطلاعات را هرگز نمی شناسیم یا آنگونه که باید به آنها نزدیک نمی شویم. شاید اگر فیلمنامه کمی بیشتر به افراد نزدیک تر می شد حالا با فیلم بهتر و قابل دفاع تری روبرو بودیم. در مورد دکتر هم اگر قصد کارگردان گول زدن تماشاگر به معنای واقعی کلمه بوده که، خوب کاملا" موفق شده اما در سینما چیزاهایی ورای گول زدن هم وجود دارد. برای من به عنوان یک تماشاگر نوع شخصیت پردازی دکتر به گونه ای است که با حل شدن معما به جای شگفت زده شدن ناراحت می شوم و به جای آنکه بگویم: اه این بودم، چرا خودم نفهمیدم!!!؛ می گویم: چرا این؟؟؟ چون هیچ کد قابل اعتنایی به تماشاگر نمی دهد. گرچه در ابتدای شورش ها با ورود نیروهای نظامی دخالت می کند اما دلایل آنقدر قوی نیست تا تماشاچی بتواند حدس هایی ولو کوچک بزند.

اما در مورد بحث های سیاسی فیلم، بنده برنامه هفت و صحبت های طالبی را کاملا" دیدم و وسعت مطالعات و صحبت های ایشان درباره دخیل بودن عوامل خارجی در درگیری های بعد از انتخابات را قبول دارم اما از فیلمی که عنوان سنگین سیاسی ترین فیلم تاریخ سینمای ایران را یدک می کشد انتظار می رود همه عوامل دخیل در ماجراهای سال 88 را بازگو کند. اینجا دیگر نمی شود دیالوگ معروف سیبیل در ایرما خوشگله را بیان کرد که: این خودش یه قصه دیگه است. اتفاقا" هیچ داستان دیگری نیست و درست همینجا وقت بیان کردن آن بود. همه چیز را گردن بیگانگان انداختن یعنی بر پاره ای از مسایل چشم بسته اند و دیگر اسم فیلم را نمی توان سیاسی ترین فیلم تاریخ سینمای ایران گذاشت. بلکه با یک فیلم اکشن خوش ساخت طرفیم که گوشه ای جریانات سیاسی سال 88 را بیان می کند. متاسفانه سینمای ایران هنوز تفاوت سیاست و سیاست زدگی را به درستی درک نکرده است.

به امید آن روز