نام ایران قبلا نیز در عرصه های دیگر مطرح شده است. دانش آموزان ایرانی هر سال در مسابقات جهانی المپیاد در رشته های مختلف مدال کسب می کنند. رضا زاده قهرمان سنگین وزن وزنه برداری جهان می شود، رسول خادم بارها پرچم ایران را در مسابقات بین المللی کشتی برافراشته کرد، با همت غزال تیز پای فوتبال ایران، خداداد عزیزی در مسابقه فوتبال با استرالیا، جواز ورود ایران به مسابقات جام جهانی 1998 فرانسه صادر می شود. رشادت سربازان ایرانی را در جنگ فراموش نکنیم، جنگی که پس از ویتنام طولانی ترین جنگ قرن بیستم بود. شکست حصر آبادان در عملیات ثامن الائمه، آزاد سازی خرمشر در عملیات بیت القدس که به اشغال 578 روزه این شهر پایان داد، فتح فاو در عملیات والفجر هشت همگی بهت و شگفتی بالاترین رده های نظامی جهان را برانگیخت و باعث کرنش آنها در برابر نام ایران شد.

کسب این جایزه یعنی اینکه ما هم می توانیم با مردم دنیا بروش تصویری ارتباط برقرار کنیم، چیزی شبیه "گفتگوی تمدنها" که ابداع کننده این واژه محمد خاتمی رئیس جمهور قبلی ایران بود و در همان سالها با استقبال بسیاری از کشورها مواجه شد. جالب است بدانید 125 کشور بخاطر این موضوع  یک تمبر با شکل یکسان چاپ کردند. در شرایطی که خانه سینما توسط دولت منحل می شود یک فیلم ایرانی توانست در یک جشنواره معتبر بین المللی نام ایران را در ردیف کشورهای مطرح این صنعت قرار دهد.

مقامات مملکتی از تبریک گفتن به اصغر فرهادی به خاطر کسب این جایزه خودداری کرده اند، ظاهرا آنها اینگونه جوایز را افتخار ملی نمی دانند یا شاید آن را متعلق به این ملت نمی دانند.

جملات کارگردان این فیلم که طی آن مردم ایران را ملتی صلح دوست معرفی کرد و اینکه ملتهای ایرا ن و آمریکا با یکدیگر مشکلی ندارند، در بهتر نشان دادن چهره این ملت به جهانیان قطعا تاثیر گذار خواهد بود. باید پذیرفت که سینما یک ابزار ارتباطی است و می توان با آن بردیگران تاثیر گذاشت.