من به هیچ عنوان قصد نوشتن در این تاپیک را نداشتم ، اما به درخواست دوستی گرامی ،چشم گفته و چند خطی درباره نظرم و بیشتر احساسم مینویسم.

فوتبال در دنیای من جایی ندارد.نه ! بهتر است بگویم انچنان جایی ندارد.چه از ان زمان که فوتبال را شناخته ام و دانسته ام که کره ای کوچک (توپ فوتبال )این قدرت را دارد که کره ای بزرگ ( کره زمین ) را سر کار بگذارد،،جام جهانی را میگویم،، انرا دنبال کرده ام.

ان زمان که مارادونای چاقالو، تند و تیز در زمین میدوید یازمانی که رودی فولر عصبانی کتانی اش را پرت کرد . بشکن زدنهای روماریو و به به تو و ان دیگری که نامش در خاطرم نمانده، کله شکسته و باند پیچی شده اندریاس برمه و یا ان شب وحشتناک که زلزله لذت تماشای فوتبال را به کاممان تلخ کرد .

  اما فوتبال وطن .... حسش نمی کنم. لمسش نمیکنم .نمی دانم شاید به حکم جنسیتم .چنان سیاست که هیچ گاه ندانستم چون درکش نمیکنم ، دوستش ندارم یا چون دوستش ندارم درکش نمی کنم!!! و اصلا از ان متنفرم.

به هر حال فوتبال ما بیش از ان که ورزشی باشد ، چالشی است. و برنامه نود که به بحث و بررسی ان می پردازد و اگر لطف کند و برچالشهای ان نیافزاید، علاقمندان و طرفداران بسیاری دارد. هر از چندی به تماشایش می نشستیم تا ان برنامه که:

عکسی از زمین چمن در یک شهرستان دور که در ان چهار و پنج تایی گوسفند رها کرده بودند.و سخنرانی فردوسی پور در باب رعایت بهداشت و چنین و چنان. خوب تا اینجا قبول.بعد مصاحبه تلفنی با مدیر صادق ان باشگاه کوچک و سین جین کردن وی ....

به قول معروف ایا همه کارهای مان ، فوتبالی و غیر فوتبالی اراسته است و مانده است چند گوسفندی که به زمین گند زده اند !!!!؟؟  یا زورمان نمی رسد برخی مدیران اساسی تر را به پای مصاحبه تلفنی بکشانیم؟! نمی دانم ، فقط میدانم که اصطلاح دست های پشت پرده حالم را بد میکند.

هر زمان که دنیای پر زرق و برق فوتبال را میبینم و رقم هایی را که می گویند در پس ان جابه جا میشود ، میشنوم،، به یاد کودکان و زنان شاخ افریقا میافتم که نان شب برای خوردن ندارند اما اسلحه دارند تا جان هم را بگیرند و یاد این حرف انیشتین که در زمان خود گفت : چه کسی میداند که پنجاه سال بعد از این با این که بیشتر خواهیم دانست ، اما کمتر خواهیم فهمید!.