قتل        Killing

کارگردان : استنلی کوبریک

فیلمنامه :استنلی کوبریک و جین تامسن (برمبنای داستانی از لایانل وایت) 

فیلمبردار :لوشن بالارد

موزیک :جرالد فرید

بازیگران : استرلینگ هیدن – الیشا کوک – تد دکورسیا – مری ویندزور – کالین گری - وینک ادواردز

محصول 1956  یونایتد آرتیستز - سیاه و سفید - 85 دقیقه

تبهکار حرفه ای به نام جانی کلی (هیدن) عده ای را دور خود جمع می کند تا نقشه سرقت پول های جمع آوری شده در گیشه مسابقات اسب دوانی را به اجرا بگذارند . این افراد عبارتند از : یک پلیس (!) , مسئول فروش تنقلات در ورزشگاه , فردی خبرچین , تیر اندازی زبردست , بلیط فروش و یک کشتی گیر سابق . همه چیز طبق نقشه و  دقیق انجام می شود , اما ارتباط بلیط فروش با یک زن هرزه باعث درز پیدا کردن ماجرا می شود و در پی آن دو شرور دیگر به طمع به دست آوردن اموال مسروقه اعضای گروه را به قتل می رسانند و خود نیز جان می بازند . در این میان جانی که دست بر قضا دیر به محفل رسیده و در نتیجه جان به در برده , به همراه پول ها به فرودگاه می رود تا با نامزدش به شهری دیگر بروند ...

با این حال و هوا تا به حال چند فیلم ساخته شده که از مهمترین آنها می توان به جنگل آسفالت (هیوستن– 1950) و ریفی فی (داسین - 1954) اشاره کرد . تاثیرپذیری قتل از این دو فیلم غیر از مضمون کلی آن که آشکار است , در برخی لحظات به حدی است که انگار کوبریک آن نما ها را عینا باز سازی کرده ; نظیر بررسی نقشه سرقت دور یک میز کوچک با حضور اعضای گروه در دقیقه 19 تا 21 فیلم (که میزانسن و نور پردازی و زاویه دوربین دقیقا کپی برداری از جنگل آسفالت است) یا انتظار بی صبرانه افراد برای رسیدن پول های مسروقه ... باز از وجوه تشابه دیگر این دو فیلم می توان به معشوقه جانی (با نقش آفرینی کالین گری) اشاره کرد که معصومانه و خالصانه او را دوست دارد ; نظیر رابطه هیدن و هیگن در جنگل آسفالت ;  اما با این تفاوت که جین هیگن در ساخته هیوستن بسیار قوی تر شخصیت پردازی شده بود . لو رفتن ماجرا توسط یک روسپی که با یکی از اعضای گروه در ارتباط بوده و هجوم گانگستر های رقیب  هم قبلا در ریفی فی به بهترین نحو ساخته شده بود .  موسیقی از نقاط ضعف کار است که نه تنها کمکی به فضاسازی اثر نکرده , بلکه در بعضی لحظات زائد و گوش خراش است . از گاف های فیلم می توان به شلیک الیشا کوک به مری ویندزور در دقیقه 77 اشاره کرد که جهت نوک اسلحه با هدف ( ویندزور) زاویه دارد اما منجر به مرگ او می شود .  یکی دیگر از اشتباهات فیلم تکرار چند باره لحظاتی از تصاویر مستند در طول فیلم است که توجیه پذیر نیست . فیلم در بسیاری دقایق با گفتار متن پیش می رود و راوی از تصاویر قبلی گره گشایی می کند . پیر زنی که در انتهای فیلم به همراه سگ ملوسش باعث بدبختی جانی می شود از تبار همان پیرزنان سمج , خوش شانس و رسوا کننده در تاریخ سینماست که نمونه های مشابه آن را در قاتلین پیرزن (مکندریک - 1955) و جنایت در قطار سریع السیر شرق ( لومت-1974) دیده ایم . بازی استرلینگ هیدن و صلابت و چالاکی او و همچنین رابطه بیمارگونه الیشا کوک و مری ویندزور خوب پرداخت  شده , اما این اصلا کافی نیست .