(۱۳۹۰/۶/۶ صبح ۰۱:۲۱)هری لایم نوشته شده:  

 چون خاستگاه تئوری ها عموما فیلمسازان و یا حواریون آنها بوده اند و برای رفع و رجوع و توجیه آثار مورد علاقه شان دست به تولید تئوری زده اند .  

دوست گرامی و بزرگوار!

بسیار خوشحالم که گفتگوی ارزشمند ما راه درستی را می پیماید. از این که دیدگاه های مرا به نیکی، نقد و بررسی می فرمایید خوشنودم و سپاسگزار!

کاش دوستان دیگر هم همانند IranClassic ،دن ویتو، منصور، سروان، اسکورپان، بانو، دزیره، میثم و دیگر دوستان کافه به این گفتگو وارد شوند.

این یک دوره ی کامل آموزشی است.

دوستان! وارد شوید و در گفتگو همراه باشید!

... ما یک بحثی داریم در عروض! گاهی یک صنعت ادبی مثل "لف و نشر" یا "ردالمطلع" در شعرِ کسی پیدا می شود. بحث بزرگان این است که آیا این سراینده ی بزرگوار با دانایی این صنعت را به کار برده یا دیگران با خواندن این سروده، از داخل آن این فرمول را پیدا کرده اند و از آن یک صنعت ادبی ساخته اند. همان مثل معروف اول مرغ بود یا تخم مرغ!

این که حواریونِ یک کارگردان از دل ناکامی های او یک ساختار هنری را بیرون کشیده اند یا  کارگردان با آگاهی آن را وارد فیلم نموده است، از نظر من اهمیت ندارد، هنر بودن و ارزشمند بودن این اثر مهم است.

آیا ساختاری که آوانگارد و یا نوآر در طول زمان به دست آورده است، با فرض کنار گذاشتن آوانگارد نماها و نوآر نماها، به خودی خود ارزشمند است؟

آیا می توان با گذاشتن یک نریشن یا برداشتن آن یا شکستن قالب کلاسیک به رویکردهای نوینی در هنر رسید.

چه بسا بیان یک واژه با لکنت زبان که اشتباه است و یک نقص است، خودش تبدیل به یک واژه ی هنری شود. چه بسا ضعف یک کارگردان در بیان داستانی، صنعت نوینی را پدید آورد!

من از پیروان مکتب "هنر برای هنر" هستم و نفرت دارم از این که کسی بخواهد هنر را برای چیزی یا کار دیگری جز هنر استفاده نماید و لذت بردن از سینما را، اصل می دانم، حال اگر در کنار دوستانی همچون شما، این ظرافت ها و زیبایی ها را بشناسم، بدون شک بیشتر لذت خواهم برد و درک بهتری خواهم داشت. اما...

اما اگر دست و پا گیر شدن این قوانین، شکننده و از بین برنده ی ذوق کارگردان شود، به راستی کارگردان باید آن را دور بریزد و به آن بپردازد که خود توانمندی آن را دارد. کارگردان، نباید اسیر دستورالعمل باشد، دستورالعمل ها باید ابزار دست کارگردان باشند که هر زمان خواست، هر کدام را نیاز داشت بردارد و به کار بگیرد و یا حتی خودش، ابزار نوینی را طراحی کند.

کار حواریون، بر خلاف کارگردان، کشف و شناسایی این ظرافت ها و زیبایی ها و عرضه ی آن به دیگران است. اگر چنین نبود هنوز در "باغبان آب پاشی شده" و "سرقت بزرگ قطار" و تماشای گذر قطار در سرآغاز شکل گیری سینما مانده بودیم.

من در عکاسی یک قانون دارم که فکر می کنم در سینما هم جاری است و کارگردانان بزرگ از آن سود برده اند

"قوانین را بشناس، دستورالعمل ها را بخوان و آن ها را با توانمندی های خود بشکن!"

این همان کاری است که اُرسُن ولز در همشهری کین کرد و سینما را به دو دوره ی پیش از خود و پس از خود تقسیم کرد. این همان کاری بود که هیچکاک در "طناب" کرد و بت روسی "تدوین" را شکست.

این صنعت سازی ها و قالب سازی ها و ساختار شناسی ها، بیشتر کار حواریون و ما دوست داران سینما است تا بهتر و بهتر به ظرافت های کار هنرمند پی ببریم وگرنه دست و پا گیر کردن هنرمند در قید و بند یک قالب، از بین بردن توانمندی ها و هنر اوست.