میل انسانی        Human Desire

کارگردان : فریتس لانگ

فیلمنامه : آلفرد هایز (براساس داستانی از امیل زولا)

فیلمبردار : بورنت گوفی

موزیک : دنیل آمفی تیاتروف

بازیگران : گلن فورد – گلوریا گراهام – برودریک کرافورد – ادگار بوچانان – کاتلین کیس

محصول 1954 کلمبیا – سیاه و سفید – 91 دقیقه

جف وارن (فورد) پس از سه سال از ژاپن باز می گردد و به عنوان لوکوموتیو ران و تکنیسین قطار مشغول به کار می شود . میان جف و همسر یکی از همکارانش به نام ویکی (گراهام) رابطه ای مبتنی بر هوس ایجاد می شود و این در شرایطی است که ویکی و همسرش کارل (کرافورد) در قتل فاسق قبلی ویکی مشارکت داشته اند . جف و ویکی تصمیم می گیرند کارل را از میان بردارند اما جف در آخرین لحظات منصرف می شود...

از خوش ساخت ترین درام های جنایی دهه 1950 که مانند برخی دیگر از شاهکارهای سینمایی , مورد پسند کارگردانش نبوده است . * تاکید لانگ در نشان دادن حرکت قطار در لحظات مختلف از زوایای گوناگون و نماهای دور و نزدیک از آن و ریل ها , و همچنین پایان باز فیلم , بر ادامه روند مهار ناپذیر هوس تاکید دارد . از سکانس های به یادماندنی فیلم آن جاست که جف به ویکی می گوید به این دلیل کارل را نکشته چون کارل مست و ناهشیار بوده ( یعنی سعی دارد به خودش و ویکی بقبولاند که دچار عذاب وجدان شده ) در حالی که ما از سیمای عرق کرده و مضطرب او و نیز از شهادت دروغش در دادگاه برای نیل به هدف (در چند سکانس قبل)  می توانیم دریابیم که عامل بازدارنده او برخلاف ادعایش ترس بوده و وجدانی در کار نیست .

* نمونه دیگر : خارش سال هفتم (بیلی وایلدر – 1955)