درود به همگی

یادی بکنیم از جاده La Strada :فدریکو فلینی و آن موسیقی غریب و دلتنگ اش، بازی قدرتمند آنتونی کویین و جولیتا ماسینا (همسر فلینی) و موتورسیکلتی که هم آشپزخانه بود، هم اتاق خواب، هم ماشین و هم انباری!

پارادوکسِ زنی که هم دخترش را می فروشد و هم در رثای او شیون سر می دهد.

دختری که ساده لوحی با گوشت و خون و پوستش آمیخته است اما با ریختن همه ی حرف هایش در ژرفای یک نت و نواختن آن، روح کسل  و بی اعتنای مرد دوره گرد را به آشوب می کشاند و کاری می کند که او، خود واقعی اش را تماشا کند و برای اولین بار در تمام عمر بیهوده اش، عاقل شود، خود بی ارزشش را ببیند و از این بی هویتی، رنج بکشد و فریاد بزند... .

تماشای جاده، ساده نیست، به شیپور و موتورسیکلت و بندبازی خلاصه نمی شود.

رودررویی آتش و آب، سادگی، شکوه، پیروزی، شکست، آرزوهای کوچک در دنیایی بزرگ، رنج های بزرگ بشری، موسیقی، موسیقی، موسیقی و مرگ، چیزهایی که از نگاه، احساس و دوربین  فلینی خوش تر و ژرف تر به جان می نشیند.

و دوبلورهای خوب و همیشه ماندگارش:

منوچهر اسماعیلی: زامپانو، شهلا ناظریان:جلسومینا، پرویز ربیعی:بندباز ،جواد پزشکیان:رئیس سیرک ،مهین برزویی:چند نقش کوتاه ،تورج نصر:آکروبات باز

جاده فیلم نیست که دِ مُده شود! جاده، راه افتادن با موتورسیکلتی کهنه و قدیمی در کوره راه زندگی است برای یافتن خودِ گمشده امان!