همه راهها به کازابلانکا ختم می شود

برخی از فیلمها "چیزی" درونشان دارند که چه بخواهیم و چه نخواهیم آنها را دوست داریم و از دیدنشان سیر نمی شویم. نه اینکه فکر کنید این امر مختص ما و بچه های کافه کلاسیک است. بلکه در تمام دنیا وضعیت به همین صورت است . مثلا همین فیلم کازابلانکا را در نظر بگیرید. کمتر فیلمی را می شناسیم که اینقدر در مورد آن صحبت کرده باشند و تحت تاثیر آن قرار گرفته باشند. در بسیاری از کتابها ، مجلات و سایتهای سینمایی در مورد آن صحبت شده است. دیالوگهای آن مورد واکاوی قرار گرفته . در مدارس سینمایی فیلم مورد بررسی قرار گرفته ، فریم به فریم فیلم در پی نکات تازه جستجو شده ، "سوتی" های آن را زیر ذره بین قرار داده اند. کاریکاتورها و نقاشیهای زیادی از روی شخصیتهای آن کشیده شده و ...

بسیاری از مولفه های این فیلم در فیلمهای دیگر مورد استفاده قرار گرفتند. برادران مارکس در سال 1946 هجویه ای بر آن ساختند با عنوان یک شب در کازابلانکا . در سال 1995 دستمایه فیلم کارتونی باگزبانی قرار گرفت . نام  این فیلم کاروت بلانکا ! بود.

سریال های متعددی نیز از روی آن ساخته شد. یکی از این سریالها ، سریال 8 قسمتی کازابلانکا محصول شبکه ABC بود. این سریال در سال 1955 از تلویزیون پخش شد. در این سریال ، ریک بلین به ریک جیسون تبدیل شد و نقش او را چارلز مک گراو بر عهده داشت. مارسل دالیو در نقش سروان رنو ظاهر شد. دان سیمور (همان عبدل فیلم کازابلانکا) اینبار جای سیدنی گرین استریت را گرفت و در نقش موسیو فراری – صاحب کافه طوطی آبی- بازی کرد. و در نهایت کلارنس میوس نیز به جای دولی ویلسون پشت پیانوی سام نشست و بالاخره به آرزوی دیرین خود رسید. آخر او نیز برای گرفتن نقش سام در فیلم کازابلانکا تست داده بود اما نتوانست بر دولی ویلسون چیره شود.

حتما می پرسید پس الزا لوند چه شد؟ حق هم دارید اما متاسفانه این سریال الزا نداشت! و تنها یک زن بدون نام در این سریال جانشین الزا شده بود. بازیگر این نقش هم کسی نبود جز خانم آنیتا اکبرگ که لابد خیلی دلش میخواست جای اینگرید برگمن را در فیلم بگیرد و این نقش ماندگار را بازی کند. اما به نظر شما ، آیا او – و یا هر هنرپیشه دیگری – میتوانست به آن زیبایی که اینگرید برگمن در فیلم ظاهر شد ، ظاهر شود و  بدرخشد؟ عکسها را ببینید و خودتان قضاوت کنید :