سکانسی وجود دارد در فیلمی از چاپلین به نام زندگی سگی (1918) که در آن چارلی با فیگور بدن یک سگ , درون یک محوطه متروک دراز کشیده و خوابیده . از هر سو و همه طرف باد می وزد و چارلی را معذب می کند . اما او فقط و فقط در فکر پر کردن درزی کوچک است که در حصار محوطه وجود دارد تا از آنجا باد نوزد .  

یاد سانسور کارتون های مختلف و به خصوص کارتون سندباد افتادم که از دید مدیران برنامه کودک در دوره های مختلف ( حتی تا همین الان) مضر تشخیص داده شده و می شود . آنها با این توجیه که روح لطیف مخاطب ممکن است مخدوش شود  ,  این عمل ننگین را انجام می دهند . نمی دانم ,  آیا آنها فکر می کنند مردم از فضا آمده اند؟ ! چطور انقدر راحت به شعور و سلیقه مخاطب توهین می کنند و آب از آب تکان نمی خورد و کسی یقه آنها را نمی گیرد که آخر ... تو متولی فرهنگی هستی نه یک سلاخ .